Ervaringsdeskundig dat was ik al, als het gaat om het verliezen van een dier, en dat kan ook niet anders als je je hele leven lang al huisdieren hebt.

maar afgelopen 25-09-2020 heb ik afscheid moeten nemen van een voor mij wel heel bijzondere vriendin. Mijn paard dat al 22 jaar mijn maatje was heb ik moeten laten gaan.

En als coach op het gebied van rouw en verlies verwerking bij het verlies van een (huis ) dier denk je dat je toch wel weet hoe je daar mee om moet gaan.

En ja verstandelijk weet ik dat ook maar, gevoelsmatig is het dan toch en ander verhaal.

Ik vond het zo lastig mijn verdriet toe te staan, mezelf ruimte te geven om verdrietig te zijn want ik vond dat ik me niet aan moest stellen.

Ik weet als coach en mens als geen ander hoe belangrijk een dier kan zijn voor zijn eigenaar, hoe intens het verdriet kan zijn, en toch nam ik mezelf niet serieus. Ik wilde andere niet tot last zijn , ze opzadelen met mijn verdriet. Dus ik hield het voor mezelf en stopte het weg.

Tot ik een goede vriendin sprak die eigenlijk een beetje boos op mij werd toen ik vertelde wat er gebeurde, dat ik het lastig vond mijn verdriet ruimte te geven.

Alles dat ik mijn cliënten mee geef kreeg ik van haar te horen en weet je ze had gelijk.

Verdriet mag gevoelt worden en ruimte krijgen, doe je het niet gelijk komt het op een later moment wel omhoog en blijven ze in de tussen tijd als een donkere wolk boven je hoofd hangen.

Het was zo fijn om met haar te praten, te mogen huilen, en te herdenken. Het gaf me opluchting en rust in mn hoofd.

En dit is precies waarom ik mensen coach bij rouw en verlies van een huisdier.

Ik ben ik de gelukkige omstandigheid dat ik een lieve en wijze vriendin heb waar ik terecht kan maar helaas is dat niet voor iedereen zo.

Weet dan dat er coaches zijn zo als ik waar je bij terecht kunt om je te helpen je verdriet te verwerken en te integreren in je leven, want vergeten doen we onze dieren toch nooit!

 

Je bent altijd welkom voor en gratis kennismaking,